25-09-12

SCHARENSLIEP

 

 

SCHARENSLIEP2.PNG

 

 

 

SCHARENSLIEP

 

Verschillende malen per jaar kwam er een persoon rond in het dorp om scharen, messen, beitels, hakmessen en ander gerief te slijpen. Die persoon deed dat door met zijn overdekt karretje door het dorp te trekken. Iedereen die iets te slijpen had kwam naar buiten en gaf zijn gerief aan de man. In zijn karretje was een slijpsteen gemonteerd die hij kon aandrijven met pedalen. Tussen de “tramen” van zijn stootkar was een plank waarop hij kon zitten terwijl hij met op de pedalen te trappen zijn slijpsteen aandreef. Op de zijkant van zijn kar waren alle gereedschappen die hij kon slijpen afgebeeld. Eenmaal hij in het dorp was aangekomen verwittigden de mensen elkaar door te zeggen “de scharenslieper” is op toer. Hij was dan soms ook meerdere dagen in het dorp.

Gepost door MICHEL RUSSE in SCHARENSLIEP, WEKELIJKS NIEUWS 1950 | Commentaren (0) |  Print

SCHILDERS EN BEHANGERS

 

 

 

BEHANGEN.PNG

 

SCHILDER.PNG

 

 

SCHILDER EN BEHANGER

 

HESPEEL ANDRE

VANHOLME ALBERT

 

Ieder kant van het dorp had zijn schilder-behanger. Mensen die het zich konden veroorloven deden hun huis schilderen en behangen. Zij die dit niet konden deden dit zelf. Dikwijls werd de verf door de schilders nog zelf gemaakt en was ze veel beter of deze die we nu kopen. Ze hadden elk hun eigen winkel in allerlei verfstoffen, borstels, gerief om de verf te verwijderen en behangpapier. Ook kon je beroep doen op hen om nieuwe ruiten te “laten steken”. Meestal zag je hen op stap met hun stootkarretje met ladders erop en hun schildersgerief. Als ze bij ons thuis gingen behangen moest je om de “boek met papier”, een dik, zwaar boek met stalen van behangpapier om “papier te kiezen”. Na het gekocht te hebben moesten we dan enkele avonden de “boordjes” eraf knippen, en liefst zo recht mogelijk.

SCHOENEN EN SCHOENHERSTELLERS

 

 

 

 

SCHOENMAKER.PNG

 

 

SCHOENEN EN SCHOENHERSTELLERS

BEUN GERARD

INGELAERE HECTOR

VANDENABEELE DANIEL

Beun Gerard had een winkel van klederen en schoenen in de Steenvoordestraat, Ingelaere (Sputse was zijn bijnaam) in de Vijfhoekstraat. Als ge om nieuwe schoenen ging werd “de maat genomen” met een houten uitschuifbare meetlat. Dan werden er enkele paren schoenen uit de voorraad gehaald, goedkope, tussenslag en de duurdere. Ze werden gepast en gekocht. Moesten ze na enkele keren gedragen te zijn geweest toch een beetje spannen mocht ge ze terugbrengen om op de “leest te zetten”. Met een gepaste leest werden de schoenen dan een beetje vergroot en kon je ze gemakkelijker dragen. Bij Vandenabeele Daniël en Maria in de Nieuwstraat kon je terecht voor alle nieuw te maken schoenen op maat en voor alle herstellingen. Hij kon schoenen een nieuwe hiel geven, nieuwe toppen of je kon ze laten “veroverzolen” Hij had zijn werkplaats achter zijn huis en er hing altijd een reuk in huis van zuiver leder. Als ge binnenkwam stonden de te herstellen schoenen en de herstelde op een tafel netjes in een rij. De prijs die je moest betalen stond op een briefje die te vinden was in de schoen. Je kon er ook terecht om je boekentas te herstellen en om “schoenblink” en “schoenbanden” te kopen.

SCHUTTERS EN SCHIETINGEN

 

 

 

 

BOOGSCHIETEN.PNG

SCHUTTERS EN SCHIETINGEN

Als er schieting was gingen we kijken of er veel of weinig “schotters” waren. Dit gebeurde in de “perseweide” in de oude Poperingestraat. We mochten gaan kijken, maar niet te dicht want ge kon een “pijl op je kop krijgen”. Enkelen onder ons, waarvan hun vader schutter was hadden het voorrecht om “pijlraper” te mogen zijn. Zij kregen dan ook een “zakcent” van de schutters na afloop van de “schieting”. Je kon ze herkennen aan hun strooien hoedje die ze aanhadden om hun hoofd te beschermen. Watou had een groot ledenaantal en een nog groter aantal steunende leden. Als er een lid of steunend lid kwam te overlijden werd de zwarte vlag aan de pers bevestigd als teken van rouw. Eenmaal per jaar hadden ze hun “koningschieting”. Een “oppervogel”, meestal bijna een meter groot werd op de pers geplaatst en hij die hem eraf schoot werd koning voor een jaar. Toen dat na enkele ronden gebeurd was ging men in stoet, de koning op kop, met de oppervogel op de schouder enkele steunende caféhouders bezoeken. Meer uitleg is er niet nodig